fbpx

Het verhaal van 2017

10 november 2017:

Eindelijk na een half jaar van voorbereiden is het dan zo ver. De deelnemers komen.

Net als andere jaren beginnen we in mei met het voorbereiden van de tocht.

We hebben een werkgroep die bestaat uit 5 personen.

Eerst op google maps verkennen welke richting we zullen kiezen dit jaar. De week daarop met auto de omgeving eens verkennen en indrukken op doen wat wel en niet zou kunnen.  Wat wordt dit jaar de startlocatie? Wanneer de globale tocht dan op papier staat gaan we weken achtereen op één avond in de week en een aantal zaterdagen de route lopend onderzoeken en grondeigenaren benaderen. Overleggen met de werkgroep, en plannen welke hindernis waar komt.

Zo rond september hebben we de tocht dan uitgewerkt op papier en hebben we overal toestemming.

 

In de tussentijd, maar vooral vanaf september, sponsoren benaderen, vrijwilligers posten benaderen, posten vergadering plannen en voorbereiden, diverse malen de route in het veld controleren, startschema’s maken, de tijden berekenen waarop de posten op hun plek moeten zijn, tenten regelen bij “Gerke”, boodschappenlijsten maken voor de diverse eettenten onderweg, vergunningen aanvragen, nieuwe hindernissen bouwen/maken, portofoons bestellen, afspraken maken met de bus voor vervoer en nog te veel dingetjes om op te noemen. Als werkgroep sluiten we de avonden altijd gezellig af met een hapje en een drankje. We hebben een schitterende tijd tijdens het voorbereiden en lachen al bij de gedachte aan de hindernissen die komen en kunnen heerlijk verhalen ophalen van de afgelopen jaren.

 

Op de donderdag voor de tocht beginnen we met 6 personen de eerste grote hindernissen al in het veld te plaatsen en we richten de startpost in bij ONB dit jaar. De ruimte voor “moeder aarde” wordt klaargemaakt. Moeder aarde is de plek van waaruit de gehele aansturing zal plaatsvinden. Welke hindernissen zitten er al in, waar zijn de groepen, welke groep wordt gemist, welke hindernissen zijn er weer uit enzovoort.

 

Op de vrijdag krijgen we gelukkig hulp van een tiental dagvrijwilligers die ons helpen de gehele route klaar te maken en te organiseren. Op de basis wordt gezorgd voor een stevige lunch en wordt  de gehele nacht gezorgd voor nodige voeding zodat we fysiek door kunnen gaan.

 

En dan het moment waar alles om draait. De Wampex 2017.

Het belooft dit jaar een zware tocht te worden. De weersvoorspellingen zijn ronduit slecht en wij weten door onze verkenningen van de route dat de grond op veel plaatsen al verzadigd is van het vele regenwater.

De deelnemers komen aan het eind van de middag binnen. Wij proberen als werkgroep op dat moment op de basis te zijn. We willen graag zien wie er mee doen en de spanning op hun gezichten zien, halen we het of halen we het niet. Natuurlijk zien we veel oud bekenden maar ook veel nieuwe deelnemers. Vanaf de start zijn wij met vijf auto’s in het veld om langs de gehele route de groepen in de gaten te houden. We genieten van het enthousiasme bij de deelnemers en zijn trots op de vele vrijwilligers die de posten bezetten. Het is mooi om te zien hoe deze mensen ieder jaar mee helpen de tocht tot een feest te maken. Overal zien we kampvuren en vuurtonnen naast bont verlichtte tenten en andere onderkomens die de posten zelf hebben geregeld.

Hier en daar zetten we een verdwaalde groep weer in de route en verlenen daar waar het kan onze hulp.

 

Vanaf ongeveer één uur in de nacht beginnen we langzamerhand weer met het afbreken van de hindernissen die nier meer gebruikt worden. Tussendoor schaduwen we de deelnemers die met de tocht bezig zijn. Gelukkig valt het weer een beetje mee en we krijgen alleen maar positieve reacties van de groepen. “Mooie tocht”, “veel afwisseling”, “zwaar maar wel te doen”, “dank je voor de chocomel, de snert en de snackjes”. Lachende gezichten ondanks dat een aantal mensen helemaal stuk lijkt te zitten.

 

In de ochtend bij de finish zien we de groepen weer binnen komen. Sommigen kunnen op hun voeten niet meer staan, anderen lijken nog wel een tocht te kunnen lopen. De een is vies de ander nat, we zien schoenzolen die men onderweg heeft verloren. De een hangt op een stoel een ander wandelt wat rond. Eén ding hebben ze allemaal gemeen. Ze zijn voldaan en trots op zichzelf en hun groepsleden dat ze de tocht hebben volbracht.

 

Wij als werkgroep en de dagvrijwilligers gaan door met het afbreken van de route en het opruimen van de startlocatie. Zo rond halfdrie in de middag is alles opgeruimd en zijn de hindernissen weer afgevoerd naar één van de leden van de werkgroep.

Na dik 30 uur achtereen in touw te zijn geweest zetten wij ons feest nog even door en krijgen weer een lekkere lunch en sluiten af met menig flesje bier.

 

We zijn een fanatiek groepje mensen maar doen het niet alleen.

We kunnen dit niet zonder de hulp van de +/- 60 vrijwilligers en de sponsoren die achter ons staan.

We willen ook vv ONB bedanken voor het beschikbaar stellen van de ruimte en hun bijdrage in het meedenken.

 

 

Hoe is het organiseren van De Wampex?

Het is een hobby en voor ons één groot feest.