Verslag Wampex 2010 team Fifty-Fifty

Team fifty-fifty was weer present dit jaar!  Waarom? We hadden leuke herinneringen aan vorig jaar. Toen hadden we de eer het sloomste team te zijn van de hele race. We hadden er maarliefst 15 uur en een kwartier over gedaan. We waren van plan die tijd dit jaar dik te verbreken. Bovendien hadden we geleerd van vorig jaar, voorbereiding is het halve werk.

We hadden alles wat we mee moesten mee, en soms zelfs dubbel, daar hadden we al mailcontact over gehad. We hadden expres erg op tijd afgesproken. We gingen in Boelenslaan (!) pasta eten om half 7. 9 uur ging onze bus, deze hadden we wel nog bijna gemist door verlies van een trapper. Maar we waren op tijd! We werden vervoerd naar Donkerbroek waar we in het dorpshuis werden opgevangen en nog even wat tijd moesten doden. Maar om 20 over 10 vertrokken we dan echt.

Janinke, Albert-Jelle, Dennis, Josina en Tessa hadden er zin in! De eerste post was niet erg moeilijk te vinden, deze lag namelijk  een paar honderd meter van het dorpshuis. Hier lag een pallet-brug voor ons klaar, waar we over heen moesten rennen. We hadden onze eerste stempel en een paar natte voeten binnen! Er volgde een kompasroute waar we gebruik moesten maken van plaatjes in combinatie met een stippeltjesroute. Dit ging ons er goed af. We wisten ons wel raad met het kompas en de plaatjes konden wij goed vinden. Ook al hadden we de reflector die beschreven stond gemist, konden we toch door middel van de ‘stippeltjeskaart’ de goede route vinden. Hier konden we ook nog een ander team mee van dienst zijn. Deze liepen nog een tijdje achter ons aan en besloten ons toen toch maar rennend in te halen. Albert-Jelle schreeuwde nog: “Hardlopers zijn doodlopers” maar hier hebben ze niets van aan getrokken, want halverwege de tocht hebben we niets meer van dat team vernomen. Naja, goed. Zij waren toch eerder bij de ‘puzzelpost’ dan wij.

We moesten op 2 teams wachten en konden toen aan de slag met de puzzel. Op de planken stond de nieuwe beschrijving. De beschrijving ging ongeveer zo: 3sprong noord, 3sprong noord, 4sprong west. Dit was prima te doen. Op een gegeven moment kwamen we bij een veld met een soort draaitafel met een pijl er op, hier zat een laser in. We moesten hier de pijl op het goede getal draaien zodat we de beschrijving konden zien. Hier moesten we dan heen lopen en deze opschrijven. Met hulp van de dames daar was dit zo gepiept. En we konden met onze aanwijzing weer op pad. Het ging voorspoedig en we konden het eerdergenoemde team op het einde voorbij lopen. Wel werden we zelf voorbij gelopen door team Shin.

Bij de volgende post mochten we iemand de boom in hijsen. Janinke bood zich vrijwillig aan. Hier stonden 2 getallen die we in moesten vullen in onze nieuwe aanwijzing. Er volgde een beschrijving met daarna het volgen van bepaalde borden van fietsroutes en ruiterspaden. Hier werden we wel al voor gewaarschuwd, want een team was op de ruiterpaden zelf gaan lopen en had zo een rondje van 2 uur gelopen om vervolgens weer bij de voorgaande post uit te komen. Wij bleven op de fietspaden! Het was een mooie route met heide en bos, en ook hier gingen we de fout niet in. Zonder verkeerd te lopen kwamen we bij een caravan uit waar we een kop snert kregen.

Nu kwam de ‘popquiz’ die we in de bus hadden ingevuld aan bod. Er waren op een plaatje a,b en c aangegeven en je moest het goede antwoord volgen. Aanvankelijk ging het goed, we voelde wel andere teams in ons nek hijgen. Maar door zo veel mogelijk onze zaklamp uit te doen, probeerde we ze af te schudden. Op een gegeven moment was het verwarrend en twijfelde we bij een T-splitsing, we hadden een 3sprong gemist waar we links moesten. We zijn toen 10 meter terug gegaan en vonden hem alsnog. Toen we een stukje verder waren, zagen we allemaal lichten in de verte geheel de verkeerde kant op lopen. We waren erg blij dat we de teams af hadden geschud!

We kwamen vervolgens bij een auto aan, waar we weer een stempel kregen en de volgende beschrijving. We moesten over twee touwen de vaart over. Hier zagen we tot onze grote schrik een bordje ‘Bakkeveen’ staan. Zo ver waren we dus van huis! De eerste tekenen van vermoeidheid waren er al, dus je zult begrijpen dat dat een beetje tegenviel. Maar we gingen vol goede moed verder. We kwamen bij een caravan met hamburgers uit, hier konden de jongens wat eten en de meiden wat uitrusten. En toen kwam ineens na ons team Shin binnen, deze waren ook verkeerd gelopen. Ook waren er wat meiden van de Friesepoort, die al om 18uur vertrokken waren. We gingen met wederom een stippeltjesroute op weg. Aanvankelijk ging dit nog goed, we liepen door een weiland en de beschrijvingen klopte. Maar op een gegeven moment kwamen we bij een splitsing en we waren verdeeld over welke richting we uit moesten.

De voetstappentheorie en de hoek op de kaart wezen de ene kant op, maar de richting van de bocht en de theorie van Albert-Jelle en Dennis wees de andere kant op. Tessa en Josina kregen hun zin en we liepen achter team Shin de eerstgenoemde richting op. Op een gegeven moment kwamen we bij een weg, en vanaf daar klopte de beschrijving niet meer. We liepen De Wilp binnen en wisten vanaf daar niet meer waar we heen moesten. We kwamen het groepje met meisjes tegen, die over het asfalt waren gelopen, en nog een groep. We besloten te bellen en werden eerst de verkeerde kant op gestuurd, maar uiteindelijk werden we door een surveillanceauto toch de goede kant op gestuurd. En we kwamen uiteindelijk bij een met licht versierde caravan uit.

Hier kregen we allerlei muziekfragmenten die het woord ‘reflector’ opleverde, een reflectorroute dus. We liepen samen met team Shin en de 2 overgebleven meiden van Friesepoort 1 op. De reflectors waren goed te zien, want het werd namelijk al licht. Het was een uur of 8 inmiddels. Bij de volgende post kregen we een broodje knakworst en voor de liefhebber warme chocolademelk. Nu moesten we Cd’s gaan volgen, dit was ook heel makkelijk doordat het licht was.

Team Shin was inmiddels weer voor ons uitgelopen, maar de meisjes waren nog bij ons. We liepen inmiddels een stuk langzamer dan in het begin, de vermoeidheid begon op te spelen. Vooral Janinke had erg veel pijn. We kwamen bij de volgende post, 4 mannen in een busje. Deze vertelden ons dat er nog maar 5 teams binnen waren en dat sommige teams er van af het punt waar we waren nog 5 uur over hadden gedaan. Hier schrokken wij best wel van. En toch gingen we door met de volgende route. Op een gegeven moment moesten we 3 slootjes over. De eerste een balk met halve banden, waar we ons evenwicht moesten houden. En de volgende 2 met tonnen. Josina en Tessa gingen eerst. Dennis en Albert-Jelle volgde. Albert-Jelle was op de een of andere manier nogal jolig en besloot er op te gaan staan. Het scheelde niet veel of hij was in het water gevallen. We hoorden een plons. Eerst wisten we niet wat het was, maar na het zoeken in de rugtas bleek het de dure (geleende) zaklamp te zijn.... Erg balen dus.

 De volgende sloot was veel breder, het was nog een klus om er over te komen, maar uiteindelijk is iedereen droog aangekomen. (Dat had niet veel gescheeld aangezien Albert-Jelle nog steeds jolig was). We kregen een stempel en vervolgde de route. Deze route was vooral pijltjes volgen. De meiden van Friesepoort konden echt niet meer en die wilde graag naar huis. Hier hebben we een tijd voor stilgestaan zodat ze konden bellen. Uiteindelijk kon niemand hen ophalen dus we moesten door naar de volgende post. Hier konden we even kanoën, en we moesten een aantal getallen onthouden. Dit lukte niet, maar de mannen van de reddingsbrigade waren zo lief de getallen nog eens voor ons langs te gaan. Hier stond ook een auto van de Wampex. Hier konden we de meiden achterlaten. Ook zagen we team Shin in de auto zitten, die moesten door blessures opgeven. Maar wij gingen door!

Het verliep langzaam en we werden uiteindelijk door een patat- en frikandelbakkende boer de goede kant op gestuurd (Dennis heeft nog een frikandel gescoord!). Janinke kon echt niet meer, ze had al een hele tijd de pijn moeten verbijten en besloot haar ouders te bellen. Deze waren snel ter plaatsen. Ze was erg verdrietig op te moeten geven. Wij vonden het heel jammer maar vervolgde onze route. We konden nu iets sneller lopen en na een tijdje kwam Drachten in zicht! Althans het industrieterrein, nog zeker 6 kilometer verwijderd van ons eindpunt. Hier mochten we een paar meter meeliften in de auto. We werden afgezet bij de slokjespost (lees: een atje berenburg).

Er kwamen wat mannen die stonden te kijken bij de volgende post. Hier waren al wat mensen te water gegaan, en ze hadden al wat voorpret dat ons het zelfde zou gebeuren. Eenmaal bij die post aangekomen stonden er een aantal ramptoeristen. Wij dachten dus dat het erg moeilijk zou zijn. Maar het viel ons alle vier erg mee! We hadden droog de overkant bereikt. Nu mochten we onze eigen route kiezen terug naar de Waring (hiephoi). Dit bleek nog een flink eind te zijn. En iedereen keek ons vreemd aan. Liepen daar vier vieze mensen met knalgele hesjes met peddels en touw. Ook een aantal mensen hadden door dat we van de Wampex waren en maakten een praatje met ons. Dit was erg leuk, maar we wilden erg graag verder.

Op een gegeven moment kwamen we auto’s van de Wampex tegen. Albert-Jelle en Josina konden de verleiding niet weerstaan om een stukje mee te rijden richting de Waring. Dennis en Tessa wilde kosten wat het kost de hele route uitlopen. Wij hadden flink de pas er in, en vlak bij de Waring troffen we Albert-Jelle en Josina weer. Samen liepen we uiteindelijk De Waring binnen. Hier werden we met applaus ontvangen. Het was 14.50, we hadden 16 en een half uur gelopen. Meer dan een uur langer dan vorig jaar, terwijl we minder vaak fout waren gelopen!

Het was waarschijnlijk een langere en zwaardere tocht. We hebben dit keer niet de eer de langste tijd te hebben, maar wel de grote eer als laatste binnen te zijn gekomen! Wat waren we kapot! En we waren er allemaal over uit.  Volgend jaar niet weer! 

Maar ja, wie weet….