De tocht die 19 uur en 44 minuten mocht duren 

De Wampex 2010, wat zijn wij blij dat we nu weer lekker bij de warme kachel zitten.Ons Wampex avontuur begon dit jaar ergens rond oktober. We zaten nog maar net op onze nieuwe opleiding ( journalistiek & fotografie ROC Friese Poort Drachten ) of we werden al gevraagd of we het niet leuk vonden om met de Wampex mee te doen.

Tuurlijk wilden wij dat! Wat klinkt er nou spannender dan in de nacht door de velden te wandelen.

Wij ons opgegeven en al snel stond Friese Poort 2 ingeschreven. Vier meiden die heel graag wilden bewijzen dat wij het wel aankonden. Maar toch kwamen de twijfels… is dit wel slim? Kunnen wij dit ook echt wel? We weten niet eens wat er gaat gebeuren?

Toen Elianne en Lysanne polshoogte gingen nemen op een gedeelte van het Wampex parcours met Edwin van de Wampex werd de twijfel verdubbeld. Het was nat, koud sloten overstroomt gaat dit wel goed komen?  

Voor dat we er erg in hadden was het al 19 november en zaten we in de bus richting de geheime locatie. Om ons heen mensen die er goed getraind uitzagen in legerkleding. Wij … ? Meer kilo chocolade mee dan ons eigen lichaamsgewicht… dit was geen slim plan zeiden we tegen elkaar.

Maar goed al snel waren we aan de wandel en bleek het toch heel gezellig te zijn. De palletbrug waar wij zo bang voor waren ging vrij soepel. Bergschoenen werden omgewisseld voor een paar bloemetjes laarzen en we waren zo aan de overkant. 

De eerste mensen begonnen ons al in te halen maar dat mocht de pret niet drukken. Heel erg handig als je de weg niet meer weet dat je het gewoon aan je voorbijgangers kan vragen hoe het nou allemaal zit. Vaak werden we met medelijden aangekeken dat we verdwaald waren of voor de zoveelste keer géén idee meer hadden waar we nou waren met de routebeschrijving.

Gelukkig hielpen onze mede Wampexers ons vriendelijk en mochten we zelfs met ze meelopen tot de volgende post!

Op een gegeven moment kregen we toch wel door dat we wel heel vaak ingehaald werden. Liepen wij nou zo sloom? Of waren zij zo goed getraind? Iets ging er in elk geval niet goed. Toen we bij een post met grote ogen aan gekeken werden en er tegen ons gezegd werd: “ huh? Leven jullie nog dan?

We hadden jullie al opgegeven!” was het voor ons heel duidelijk. Wij zijn niet gemaakt om een Wampex te lopen.

Maar Friese Poort 2 hield vol! Pas bij de post de Big Bag begon de twijfel en de pijn toe te slaan. Ons idee hiervan was de pijn kan nooit meer erger worden dus we strompelen maar gewoon gezellig verder. Knop om en gewoon weer verder lopen en gezellig zingen onderweg. Zo hard dat sommige mensen dachten dat er ergens een fanfare korps stond.

Onderweg werden we ook heel leuk gebeld door smelne FM voor de nieuwste verhalen en belevenissen. Toch altijd leuk als je klasgenoten je steunen en aanmoedigen om door te lopen.

Maar een paar posten later konden we echt niet meer. Na voor de zoveelste keer verkeerd gelopen te zijn waren we kapot. We ploften neer op een bankje en werden gebeld door Conrad. Die ons heel lief vertelde dat we al heel ver waren en het nog maar heel even zou duren.

Na even gezeten te hebben kwamen we tot de conclusie dat Rixt en Asia niet meer verder konden en Elianne en Lysanne het nog even gingen proberen. 

De spullen werden verdeeld die we nodig zouden hebben. Rixt gaf ons uitleg over het kompas. Want al die tijd was Rixt onze gids door het donker en Elianne en Lysanne gingen ervoor!

Al snel kwamen we de groep fifty/fifty tegen ook hun vielen bijna achterover toen ze hoorden dat wij al zolang aan het lopen waren. Maar het gaf niks want hun eerste Wampex avontuur ging ook niet heel snel.  

Gelukkig waren ze heel aardig en konden Elianne en Lysanne met hen meelopen. Zo hoefden wij alleen maar te strompelen en hun achterna te lopen. De tocht werd steeds zwaarder en het werd steeds meer afzien. Totdat ze op een punt kwamen en echt niet verder meer konden.

Gelukkig waren er 2 lieve dames die ons het laatste stukje naar de Waring wilden brengen.

Daar werden we enthousiast binnengehaald door de moeder van Elianne. De moeder van Elianne (voor de Smelne FM luisteraars) vertelde op de radio  dat ze heel bezorgd was over de voeten van Elianne en dat het niet gezond was als ze haar voeten niet meer zou voelen.

Na een foto sessie van onze vermoeide gezichten en de eindfoto was het dan eindelijk tijd om naar huis te gaan.

Na nog een paar nachten de Wampex te hebben gedroomd gaat het weer goed met ons en beginnen we ons weer fit te voelen. We begonnen met het motto “Het kan altijd erger” daar zijn we heel hard op terug gekomen. Ons nieuwe motto luidt: 

Wij doen dit noooooit meeer!